Cuando tu marchaste valera quedó la cabana de maera nel bosque,
valera inda non sola,
Xano, de doble cara, encárgase de tener pola puerta día y nueche, y el veranu tien pola trabe del techu mentantu s'arreglen les coses equí dica la prósima seronda,
ya nun suena el to hachu al escurecer y una turbolera borró apocayá, per San Xuan, les tos últimes buelgues vera la cabana,
eso sí, mentantu s'arreglen les coses equí nel bosque,
La muerte vieno buscar a Portu una mañana d'escuela de les últimes de cursu, -alcuérdome de la densidá de la herba moyao nel aliendu, del calor faciendo'l so ñeru nun cielu altu y escampláu, de qu'inda nos quedaba pendiente l'exame de Naturales, de la palabra "meninxitis"-. L'helicópteru aterrizó nel prau de la fiesta de l'aldea y despegó con Portu dica los hospitales a los qu'enxamás se llega, dica nunca y niundes.
Alcuérdome qu'al otru día nun hubo clase y fuimos toos a misa y de qu'Alexa, un compañeru de cursu que nun tenía mieu de nada dixo apuntando pal ataúd: "Mira eso ye lo que queda de Portu, lo que va quedar de nós".
A Niebla La Muerte siguiólu hasta'l Sur, dexólu que marchare a la busca d'otra vida llonxe, onde l'azar ye una flor qu'enllena el pechu de mariposes y les funeraries piesllen a la hora de la siesta.
Una nueche Niebla soñó que llegaba la Muerte y que-y apurría la mano y que él dába-yla gustosu, prestaba dexase llevar por aquella mano que sosegaba como la del deséu cumplíu, como la les promeses. Dexóse llevar.
Alcuando, en tardes duldoses alcuérdome de Portu y de Niebla, de vivir agora tendríen los mesmos años que yo, siguiría caún la so vida per caminos que namás sabe'l destín, lo más xuro ye qu'enxamás volviéramos alcontranos a nun ser por casualidá.
Les tardes finen aína y bien lluego apruz la nueche, como esta na que Billie Holliday canta "Strange fruit" y ún piensa en Portu, en Niebla, nesi frutu estrañu que ye la vida, falagu duce nos llabios qu'un día podrez y dexes de sentir como Portu, como Niebla, hasta nunca enxamás, hasta nunca, nunca enxamás.
Busco señes del to pasu pel monte ente matos de felechu y flores de cotolla,
sigo'l to rastru hasta'l puntu esactu onde desapaez, xusto na oriella del regatu, vera los ablanos,
agora que pasó tantu tiempu, tantos díes de nubla, rescamplo una nueva pista de to equí abaxo, na ciudá,
buscóla en bares que nunca piesllen, en paraes de taxi y autobús, en tiendes d'animales, dientro la xaula del loru que naide quier y nel ñeru precariu de los ratos que duermen tol día nel so ñeru de forgaxes y despierten cola nueche pa dar vueltes ensin fuelgu nuna noria de plástico blanco,
busco el rastru ente contenedores de basoria y nel perfil afiláu de les esquines, nel vafu fedorientu de les cantarielles y del ríu que pasa pel nuestru pueblu,
too de baldre, en vano,
marchasti pa nun volver, pa nunca enxamás volver,
búscote nel polvo arremolinao del vientu, en cantu de cuatro palabres que namás resquemen en corazón del que les diz, en corazón del que diz que la nueche ye llarga y nun hai camín.
terça-feira, 3 de junho de 2008
Llegó la hora de cumplir la llei, agora que too ta llonxe y nada importa.
Una probe de pidir llegó preguntando por Hamlet: "Rapaz, ye hora de qu'ocupes el sitiu de to padre".
Escoyéi el meyor caballu, apareyalu curiosu, ensiellái-ylu y axeitá-y el bocáu de plata, enllenái les alforxes de tolo que-y queda a Hamlet, nada nun dexéis equí, nin remordimientos nin señaldaes.
Llegó la hora de marchar, cumple agora que la llei calque con fierro na carne, que-y duelga a Hamlet como una puñalada nes coraes.
La vida entainó ente cancios de xilgueru y mañanes enceses de veranu, medraron nel xardín de la inocencia flores crueles, matos de mala raxa.
Llegó la hora, llegó ya la hora de que Hamlet ocupe'l sitiu de so padre.
Tenéi pol caballu, garra-ylu peles riendes en curtio, aidái montar al xinete, a Hamlet, ye él el que marcha dica'l so destín, dica la so conderga.
Preparái un caballu pa Hamelt, pal que tien marchar porque ta llonxe, enforma llonxe de tolo que perdió.
Preguntái al vientu a una sombra, al cuquiellu, cuándo muerre Hamlet después d'ocupar el sitiu de so padre, cuándo vence la llei ente tréboles puercos de polvo y mapoles ensangrientaes.